برنامه ريزي ادمها رو ماشيني ميكنه، كسي كه عادت داره واسه زندگيش برنامه ريزي كنه كه مثلا وقتش كمتر هدر بره، درسته كه بلحاظ تئوري هاي مديريتي و ال و بل داره درست و كارآمد رفتار ميكنه .. اما توي زندگي، داره زندگي نميكنه ! چون عادت برنامه ريزي، منجر به "عادت پيش بيني كردن" و "تعيين پلن هاي آلترناتيو" ميشه. و بعدم پيشداوري و قضاوت و تحليل و ............. و .... !! .................... خيلي خوبه گاهي ادم همه پيش بيني هاشو بريزه دور و خودشو به جريان زندگي بسپره ! مثه رودي كه ميره و توي اين رفتن ها و جاري بودن ها وارد اتفاق هاي جديد و چالشهاي برنامه ريزي نشده، ميشه ! و لازمه كه "قضاوت نكردن" رو انقد تمرين كنيم كه عادتمون بشه ! پ.ن. رهاااااااااااااااااااااي رهااااااااااااااااااااااااااااا

دستام كوتاهه و آرزوهام بلند .... راست ميگن هر كار خدا يه حكمتي داره ... دستهامونو كوتاه خلق كرده كه براي بدست اوردن چيزايي كه قلبمون براش مي تپه، رو پنجه هامون بايستيم، خودمونو بلند كنيم ... قدمونو اندازه اش كنيم و باز نرسيم .... چقدر خوبه كه ادما لزوما به هر چي كه دلشون ميخاد نميرسن ! بالخره بايد يه چيزايي باشه كه ادم توي خلوت هاش، قلبش به هم بپيچه، جگرش بسوزه، چشمش خيره شه و بره تو هپروت تلو تلو بخوره ! پ.ن اين روزها زياد راه ميرم و زياد هوا مي خورم .. اما گاهي هوا كمه هر چي ميخوري ! بايد بجاش غصه هم بخوري !

اطمینان و اعتماد کم نداشتم ! ایمانم کافی نبود ... و ایمان یعنی چیزی رو که وجود نداره، باور کنیم ! و من ایمان کافی نداشتم ... همیشه معتقد بوده ام چیزی رو که دوست داری، رهاش کن .. اگر مالک اون باشی بهت برمیگرده ! و اگر برنگشت ... از آن تو نبوده ! ضمن اینکه مسیر رهاشدن تا پیدا کردن راه برگشت، خودش یک سفر روحانیه؛ یک "سفر قهرمانیه" ! سفر روح آدما رو دستخوش تغییر میکنه، .. سفر آدما رو دچار "استحاله" میکنه ! .... دلم میخواد دورترها رها کنم ... جایی که فکر کنم دیگه برنمیگرده، كه اگر برگشت قلب سرکشم برای همیشه آروم بگیره ... و اونوقت مومن خوااهم شد ! پ.ن این روزها به پیمان سپیدم بازگشته ام، من و دخترک مبهوت درونم هر روز قلبمان را به ارامش بی حصرش میسپاریم و اواز سکوت سر میدهیم ...